مفهوم ISO در عکاسی



مفهوم ISO در عکاسی

مفهوم ISO در عکاسی

عکاسی دیجیتال دارای سه رکن اصلی است: سرعت شاتر، دیافراگم و حساسیت. با کنترل سرعت شاتر و دیافراگم، می توان تنظیم کرد که چقدر نور باید وارد دوربین شود. اما تعیین کردن اینکه عکاسی ما به چه میزان نوری نیاز دارد، به حساسیت مربوط می شود.

ایزوی دوربین با تنظیم حساسیت سروکار دارد. از آنجا که هر عکاس حرفه ای باید در مورد ISO اطلاعات و شناخت کافی داشته باشد، طرح آزما در این مقاله به تشریح مقدماتی ISO و کاربرد آن در عکاسی پرداخته است.

1. ایزو (ISO) چیست؟
به زبان ساده، ایزو میزان حساسیت دوربین شما به نور موجود در محیط است. هر چقدر ISO پایین تر باشد، دوربین به نور حساسیت کمتری دارد و بالعکس با بالا بودن ISO، حساسیت دوربین به نور بیشتر است. تغییر حساسیت دوربین وظیفه بخشی به نام حسگر تصویر (Image Sensor) است. این بخش از دوربین مهم ترن و گرانقیمت ترین جزء دوربین است، زیرا وظیفه دارد نور را از محیط گردآوری نموده و آن را به تصویر تبدیل کند. با افزایش حساسیت، حسگر تصویر دوربین شما می تواند در محیطهای کم نور بدون نیاز به فلش نیز تصویر برداری کند. اما استفاده از حساسیت بالا، هزینه هایی هم بدنبال دارد، چون باعث نقطه نقطه شدن و افزایش نویز در تصاویر می شود.
به تصویر زیر نگاه کنید:

مفهوم ایزو در عکاسی

تفاوت کاملاً مشخص است. تصویر سمت راست با ایزو 3200 گرفته شده که به نسبت عکس سمت چپ که با ایزو 200 گرفته شده، نویز بسیار زیادی در آن دیده می شود.

تقریباً همه دوربین ها چیزی به نام Base ISO یا ایزوی پایه دارند که در حقیقت کمترین میزان ISO ای است که می تواند بدون انداختن نویز، تصویری با کیفیت ارائه دهد. برای مثال در دوربینهای Nikon، مثل مدل D5100، ایزوی پایه 200 است اما در اغلب دوربینهای دیجیتال Canon، ایزوی پایه 100 است. بنابراین برای دستیابی به بالاترین کیفیت تصویر به ازای هر دوربین، باید سعی کنید به ایزوی پایه همان دوربین نزدیک شوید. هرچند این کار همیشه مقدور نیست، مخصوصاً وقتی که در محیطهای کم نور عکاسی می کنید.

معمولاً محدوده ایزو از حدود 100 تا 200 (ایزوی پایه) شروع می شود و بصورت یک تصاعد هندسی (با ضریب 2) افزایش می یابد. سری ایزو شامل: 100، 200، 400، 800، 1600، 3200، 6400 و ... می باشد. نکته مهمی که باید بدانیم این است که در هر گام، حساسیت حسگر تصویر دو برابر می شود. لذا ISO-200، دو برابر حساس تر از ISO-100 و ISO-400 دو برابر حساس تر از ISO-200 و در نتیجه چهار برابر حساس تر از ISO-100 است. به همین ترتیب می توان دریافت که مثلا ISO-1600 شانزده برابر ISO-100 در مقابل نور حساسیت دارد. شانزده برابر بودن حساسیت یک حسگر تصویر به نور چه معنایی دارد؟ معنایش این است که این حسگر برای عکسبرداری شانزده برابر کمتر زمان نیاز دارد!

اگر حسگر دوربین شما برای ثبت عکس دقیقاً نیاز به یک ثانیه زمان در ایزو 100 داشته باشد، با تغییر تنظیمات به ایزو 800 شما می توانید در یک هشتم ثانیه از همین محیط عکس بگیرید. این اختلاف زمانی در دنیای عکاسی، تفاوت بسیار مهمی است، چون بوسیله آن می توان اجسام در حین حرکت را به ثبت رساند.
به این تصویر که با یک دوربین Nikon-D700 و ایزو 800 گرفته شده، نگاه کنید:

مفهوم ایزو در عکاسی

تصویر این پرنده در یک دو هزارم ثانیه با ایزو 800 گرفته شده است. اگر همین عکس با ایزو 100 گرفته می شد چه اتفاقی می افتاد؟ حسگر به هشت برابر زمان بیشتر نیاز داشت که می شود یک دویست و پنجاهم ثانیه. با این سرعت، حتما تصویر پرنده در حال حرکت، تار (Blur) می شد زیرا این پرنده با سرعت زیادی پرواز می کند.

2. چه موقع از ISOی پایین استفاده کنیم؟

همانطور که ذکر شد، همیشه باید سعی کنید تا جاییکه می توانید به کمترین ایزوی ممکن (ایزوی پایه) که معمولاً ISO-100 یا ISO-200 روی دوربین خود نزدیک شوید. وقتی که نور زیادی در محیط هست، همیشه باید از کمترین ISO استفاده کنید تا بتوانید بیشترین جزئیات و بالاترین کیفیت را داشته باشید.
ممکن است شرایطی هم پیش بیاید که بخواهید در محیطهای تاریک از ISO پایین استفاده کنید! مثل وقتی که می خواهید عکسهای عجیب و غریب بگیرید و دوربین را روی سه پایه نصب کرده یا آنرا روی یک سطح صاف گذاشته اید. در این شرایط، به یاد داشته باشید که دوربین شما معمولاً زمان زیادی برای عکس گرفتن لازم دارد و هر چیزی که در تصویر حرکت می کند ممکن است مثل یک روح ظاهر شود.

مفهوم ایزو در عکاسی

در تصویر بالا، زمان ثبت عکس تقریبا 5 ثانیه بوده و فرد سمت راست در طول این 5 ثانیه بطور ثابت در مقابل دوربین قرار گرفته است، اما نفر سمت چپ در این 5 ثانیه حرکت کرده است.

3. چه موقع ISO را افزایش دهیم؟

زمانی باید ISO را افزایش دهید که عکاس نور کافی برای عکاسی را در اختیار ندارد. هر وقت که با فلش از محیطهای بسته عکاسی می کنید، ISO را قدری بالاتر ببرید تا عکسهای بدون مات شدگی بگیرید. حالت دیگری که ممکن است بخواهید ISO را بالا ببرید، زمانیست که بخواهید عکسهای خیلی سریع بگیرید (مثل عکس پرنده) اما پیش از بالابردن ISO آگاه باشید که احتمال دارد عکس شما دارای نویز باشد.

در خیلی از دوربینهای DSLR، تنظیمی به نام Auto ISO وجود دارد که در شرایط نوری رو به تاریک، خوب کار می کند. نکته جالب این است که شما می توانید محدوده تغییر ایزو را خودتان تعیین کنید تا وقتی که مثلاً با توجه به شرایط نوری، ISO بصورت اتوماتیک بالا رفت، از حدی که مورد نظر شماست بیشتر نشود. معمولا اگر می خواهید تصویرتان در حالت اتوماتیک بودن ISO زیاد نقطه نقطه نشود، بهتر است اجازه ندهید ISO از 800 بالاتر رود.


طرح دیدگاه:


  • : آتوسا

    ثبت شده در تاریخ 1395/2/6 ساعت 13:41:31

    مقاله بسیار عالی و ارزشمندی بود.


  • : مهرزاد

    ثبت شده در تاریخ 1395/2/5 ساعت 12:08:20

    ایزو موضوعی basic اما مهم هست, ممنون بابت مطلب. البته خودم به شخصه از ایزو auto استفاده نمی کنم. به نظرم همانند تشخیص نور دوربین ها نمیشه همیشه بهش اعتماد کرد.


وبسایت طرح آزما
آیا می خواهید محل زندگی خود را بصورت مجازی چیدمان کنید؟